مسیح ما خداوند است † و انجیل او حق است

  روز يكشنبه  صبح  زود، وقتي  هوا تاريك  و روشن  بود، مريم  مجدليه  به  سر قبر آمد و باكمال  تعجب  ديد كه  سنگ  از در قبر كنار رفته  است .   پس  با عجله  نزد پطرس  و آن  شاگردي  كه  عيسي  او را دوست  مي داشت  آمد و گفت : «جسد خداوند را از قبر برده اند و معلوم  نيست  كجا گذاشته اند.»

  پطرس  و آن  شاگرد ديگر دويدند تا به  سر قبر رسيدند. آن  شاگرد از پطرس  پيش  افتاد و زودتر به  قبر رسيد. او خم  شد و نگاه  كرد. فقط  كفن  خالي  آنجا بود. ديگر داخل  قبر نرفت .    سپس  شمعون  پطرس  رسيد و داخل  قبر شد. او هم  فقط  كفن  خالي  را ديد،  و متوجه  شد كه  پارچه اي  كه  به  سر و صورت  عيسي  پيچيده  بودند، همان  طور پيچيده  و جدا از كفن  مانده  بود.  آنگاه  آن  شاگرد نيز داخل  قبر شد و ديد و ايمان  آورد كه  عيسي  زنده  شده  است ! 

   چون  تا آنوقت  آنها هنوز به  اين  حقيقت  پي  نبرده  بودند كه  كتاب  آسماني  مي فرمايد كه  او بايد زنده  شود.    پس  آنان  به  خانه  رفتند. ولي  مريم  مجدليه  به  سر قبر برگشته  بود و حيران  ايستاده ، گريه  مي كرد. همچنانكه  اشك  مي ريخت ، خم  شد و داخل  قبر را نگاه  كرد.    در همان  هنگام ، دو فرشته  را ديد با لباس  سفيد، كه  در جايي  نشسته  بودند كه  جسد عيسي  گذاشته  شده  بود، يكي  نزديك  سر و ديگري  نزديك  پاها.

 فرشته ها از مريم  پرسيدند: «چرا گريه  مي كني ؟»
جواب  داد: «جسد خداوند مرا برده اند و نمي دانم  كجا گذاشته اند.»
ناگاه  مريم  احساس  كرد كسي  پشت  سر او ايستاده  است . برگشت  و نگاه  كرد. عيسي  خودش  بود. ولي  مريم  او را نشناخت .

 عيسي  از مريم  پرسيد: «چرا گريه  مي كني ؟ دنبال  چه  كسي  مي گردي ؟»
مريم  به  گمان  اينكه  باغبان  است ، به  او گفت : «آقا، اگر تو او را برده اي ، بگو كجا گذاشته اي  تا بروم  او را بردارم .»
  عيسي  گفت : «مريم !»
مريم  برگشت  و عيسي  را شناخت  و با شادي  فرياد زد: «استاد!»
 عيسي  فرمود: «به  من  دست  نزن ، چون  هنوز نزد پدرم  بالا نرفته ام . ولي  برو و برادرانم  را پيدا كن  و به  ايشان  بگو كه  من  نزد پدر خود و پدر شما و خداي  خود و خداي  شما بالا مي روم .»

 مريم  شاگردان  را پيدا كرد و به  ايشان  گفت : «خداوند زنده  شده  است ! من  خودم  او را ديدم !» و پيغام  او را به  ايشان  داد.

 غروب  همان  روز، شاگردان  دور هم  جمع  شدند و از ترس  سران  قوم  يهود، درها را از پشت  بستند. ولي  ناگهان  عيسي  را ديدند كه  در ميانشان  ايستاده  است . عيسي  سلام  كرد،    و زخم  دستها و پهلوي  خود را به  ايشان  نشان  داد تا او را بشناسند. وقتي  خداوند خود را ديدند، بي اندازه  شاد شدند.

 عيسي  باز به  ايشان  فرمود: «سلام  بر شما باد. همچنانكه  پدر مرا به  اين  جهان  فرستاد، من  نيز شما را به  ميان  مردم  مي فرستم .»  آنگاه  به  ايشان  دميد و فرمود: «روح القدس  را بيابيد.   هرگاه  گناهان  كسي  را ببخشيد، بخشيده  مي شود، و هرگاه  نبخشيد، بخشيده  نمي شود.»

 «توما» معروف  به  «دوقلو» كه  يكي  از دوازده  شاگرد مسيح  بود، آن  شب  در آن  جمع  نبود. پس ، وقتي  به  او گفتند كه  خداوند را ديده اند، جواب  داد: «من  كه  باور نمي كنم . تا خودم  زخم  ميخهاي  صليب  را در دستهاي  او نبينم  و انگشتانم  را در آنها نگذارم  و به  پهلوي  زخمي اش  دست  نزنم ، باور نمي كنم  كه  او زنده  شده  است .»
  يكشنبه  هفته  بعد، باز شاگردان  دور هم  جمع  شدند. اين  بار توما نيز با ايشان  بود. باز هم  درها بسته  بود كه  ناگهان  عيسي  را ديدند كه  در ميانشان  ايستاد و سلام  كرد.  27  عيسي  رو به  توما كرد و فرمود: «انگشتت  را در زخم  دست هايم  بگذار. دست  به  پهلويم  بزن  و بيش  از اين  بي ايمان  نباش . ايمان  داشته  باش .»
 توما گفت : «اي  خداوند من ، اي  خداي  من .»

 پس ، سران كاهنان  به  پيلاطوس  گفتند: «اين  نوشته  را عوض  كنيد و بجاي  "پادشاه  يهود" بنويسيد: "او گفت  كه  من  پادشاه  يهود هستم ."»    پيلاطوس  جواب  داد: «آنچه  نوشته ام ، نوشته ام  و تغيير نخواهد كرد.»
  وقتي  سربازان  عيسي  را مصلوب  كردند، لباسهاي  او را بين  خود به  چهار قسمت  تقسيم  نمودند؛ ولي  وقتي  به  رداي  او رسيدند، ديدند كه  يكپارچه  بافته  شده  و درز ندارد.    پس  به  يكديگر گفتند: «حيف  است  اين  را پاره  كنيم . بنابراين  قرعه  مي اندازيم  تا ببينيم  به  كه  مي رسد.»

 و اين  مطابق  پيشگويي  كتاب  آسماني  بود كه  مي فرمايد: «لباسهايم  را ميان  خود تقسيم  كردند و بر رداي  من  قرعه  انداختند.» پس  سربازان  نيز چنين  كردند.در پاي  صليب ، مريم  مادر عيسي ، خاله  عيسي ، مريم  زن  كلوپا و مريم  مجدليه  ايستاده  بودند.    وقتي  عيسي  مادر خود را در كنار شاگردي  كه  دوستش  مي داشت ، ديد، به  مادر خود گفت : «اين  پسر تو باشد.»    و به  آن  شاگرد نيز فرمود: «او مادر تو باشد.» از آن  روز به  بعد، آن  شاگرد مادر عيسي  را به  خانه  خود برد.

 عيسي  مي دانست  كه  ديگر همه  چيز تمام  شده  است . پس  براي  اينكه  مطابق  پيشگويي  كتاب  آسماني  عمل  كرده  باشد، فرمود: «تشنه ام .»    در آنجا يك  كوزه  شراب  ترشيده  بود. پس  اسفنجي  در آن  فروكردند و بر سر ني  گذاشتند و جلو دهان  او بردند.وقتي  عيسي  چشيد، فرمود: «تمام  شد!» و سر خود را پايين  انداخت  و جان  سپرد.

  آنگاه  به  دستور پيلاطوس  عيسي  را شلاق  زدند  سربازان  از خار تاجي  ساختند و بر سر او گذاشتند و يك  لباس  بلند شاهانه  ارغواني  رنگ  به  او پوشاندند؛    و او را مسخره  كرده ، مي گفتند: «زنده  باد پادشاه  يهود!» و به  او سيلي  مي زدند.
 پيلاطوس  باز بيرون  رفت  و به  يهوديان  گفت : «اينك  او را نزد شما مي آورم ؛ ولي  بدانيد كه  اوبي تقصير است .»

آنگاه  عيسي  با تاج  خار و لباس  بلند ارغواني  بيرون  آمد. پيلاطوس  به  مردم  گفت : «ببينيد، اين  همان  شخص  است .»به  محض  اينكه  چشم  كاهنان  اعظم  و محافظين  مخصوص  خانة  خدا به  عيسي  افتاد، فرياد زدند: «اعدامش  كن ! برصليب  اعدامش  كن !»

پيلاطوس  گفت : «شما خودتان  اعدامش  كنيد. چون  به  نظر من  بي تقصير است .»
 جواب  دادند: «مطابق  شريعت  ما بايد كشته  شود چون  ادعا مي كند كه  پسر خداست .»
  وقتي  پيلاطوس  اين  را شنيد بيشتر وحشت  كرد.  پس  دوباره  عيسي  را به  كاخ  خود برد و از او پرسيد: «تو اهل  كجايي !» ولي  عيسي  به  او جواب  نداد.

 پيلاطوس  گفت : «چرا جواب  نمي دهي ؟ مگر نمي داني  من  قدرت  آن  را دارم  كه  تو را آزاد كنم  يا اعدام  نمايم ؟» عيسي  فرمود: «اگر خدا اين  قدرت  را به  تو نمي داد، با من  هيچ  كاري  نمي توانستي  بكني . ولي  گناه  كساني  كه  مرا پيش  تو آوردند، سنگينتر از گناه  توست .»

  پيلاطوس  خيلي  تلاش  كرد تا عيسي  را آزاد سازد، ولي  سران  يهود به  او گفتند: «اين  شخص  ياغي  است ، چون  ادعاي  پادشاهي  مي كند. پس  اگر آزادش  كني ، معلوم  مي شود مطيع  امپراطور نيستي .»

   پس  از پايان  دعا، عيسي  با شاگردانش  به يك  باغ  زيتون  واقع  در آنسوي  دره  «قدرون » رفت . يهوداي  خائن  نيز آن  محل  را مي شناخت ، زيرا عيسي  و شاگردانش  بارها در آنجا گرد آمده  بودند. پس  يهودا به  همراه  سربازان  و محافظين  مخصوص  خانه  خدا كه  كاهنان  اعظم  و فريسيان  در اختيارش  گذاشته  بودند، با اسلحه  و مشعلها و چراغها وارد باغ  شدند.

 عيسي  با اينكه  مي دانست  چه  سرنوشتي  در انتظار اوست ، جلو رفت  و از ايشان  پرسيد: «چه  كسي    را
مي خواهيد؟»
 جواب  دادند: «عيساي  ناصري !»
عيسي  فرمود: «من  خودم  هستم !»

 وقتي  عيسي  اين  را مي گفت  يهودا نيز آنجا ايستاده  بود.  به  محض  اينكه  گفت  من  خودم  هستم ، همه  عقب عقب  رفتند و بر زمين  افتادند.
 عيسي  باز از ايشان  پرسيد: «چه  كسي  را مي خواهيد؟»
باز جواب  دادند: «عيساي  ناصري  را.»

 فرمود: «من  كه  گفتم  خودم  هستم . اگر مرا مي خواهيد، بگذاريد اينها بروند.»    او اين  كار را كرد تا مطابق  دعاي  آن  شب  خود عمل  كرده  باشد كه  فرمود: «تمام  كساني  را كه  به  من  سپردي  حفظ  كردم  بطوري  كه  هيچيك  از دست  نرفت .»

 در همين  وقت ، شمعون  پطرس  شمشير خود را كشيد و گوش  راست  «ملوك » خدمتكار كاهن  اعظم  را بريد.    عيسي  به  پطرس  فرمود: «شمشيرت  را غلاف  كن . آيا جامي  را كه  پدرم  به  من  داده  است ، نبايد بنوشم ؟»

  آنگاه  سربازان  و فرماندهان  و محافظين  مخصوص ، عيسي  را گرفتند و دستهاي  او را بستند،  و او را نخست  نزد «حنا»، پدر زن  «قيافا» كه  كاهن  اعظم  آن  سال  بود، بردند.    قيافا همان  است  كه  به  سران  قوم  يهود گفت : «بهتر است  اين  يك  نفر فداي  همه  شود.»   شمعون  پطرس  و يك  شاگرد ديگر نيز دنبال  عيسي  رفتند. آن  شاگرد با كاهن  اعظم  آشنا بود، پس  توانست  دنبال  عيسي  داخل  خانه  كاهن  اعظم  شود.   ولي  پطرس  پشت  در ماند، تا اينكه  آن  شاگرد ديگر آمد و با كنيزي  كه  دربان  آنجا بود، گفتگو كرد و پطرس  را با خود به  داخل  خانه  برد.  

  آن  كنيز از پطرس  پرسيد: «آيا تو از شاگردان  عيسي  هستي ؟» جواب  داد: «نه ، نيستم .» بيرون ، هوا سرد بود. پس  خدمتكاران  و مأموران ، آتشي  درست  كردند و دور آن  جمع  شدند. پطرس  نيز به  ميان  ايشان  رفت  تا خود را گرم  كند.
  در داخل ، كاهن  اعظم ، از عيسي  درباره  شاگردان  و تعاليم  او سؤالاتي  كرد.    عيسي  جواب داد: «همه  مي دانند كه  من  چه  تعليمي  مي دهم . آشكارا در عبادتگاهها و خانه  خدا موعظه  كرده ام ؛ تمام  سران  قوم  سخنان  مرا شنيده اند و به  كسي  مخفيانه  چيزي  نگفته ام .    چرا اين  سؤال  را از من  مي كني ؟ از كساني  بپرس  كه  سخنانم  را شنيده اند. عده اي  از ايشان  اينجا حاضرند و مي دانند من  چه  گفته ام .»

 وقتي  اين  را گفت ، يكي  از سربازان  كه  آنجا ايستاده  بود، به  عيسي  سيلي  زد و گفت : «به  كاهن  اعظم  اينطور جواب  مي دهي ؟»
  عيسي  جواب  داد: «اگر سخني  ناراست  گفته ام ، آن  را ثابت  كن . ولي  اگر سخنم  راست  است ، چرا سيلي  مي زني ؟»
  سپس  «حنا» عيسي  را دست  بسته ، نزد «قيافا» فرستاد كه  او نيز كاهن  اعظم  بود.5  در حالي  كه  شمعون  پطرس  در كنار آتش  ايستاده  بود و خود را گرم  مي كرد، يك  نفر ديگر از او پرسيد: «تو از شاگردان  او نيستي ؟»
جواب  داد: «البته  كه  نيستم .»

  يكي  از خدمتكاران  كاهن  اعظم  كه  از خويشان  كسي  بود كه  پطرس  گوشش  را بريده  بود، گفت : «مگر من  خودم  تو را در باغ  با عيسي  نديدم ؟»
  باز پطرس  حاشا كرد. همان  لحظه  خروس  بانگ  زد.
 نزديك  صبح ، بازجويي  از عيسي  تمام  شد. پس  قيافا او را به  كاخ  فرماندار رومي  فرستاد. يهوديان  براي  اينكه  نجس  نشـوند، داخل  كاخ  نشدند، چون  اگر داخل  مي شدند ديگر نمي توانستند در مراسم  «عيد پِسَح » و مراسم  قرباني  شركت  كنند.  29  پس  فرماندار رومي  كه  نامش  «پيلاطوس » بود، بيرون  آمد و پرسيد: «اتهام  اين  شخص  چيست ؟ از دست  او چه  شكايت  داريد؟»

 جواب  دادند: «اگر مجرم  نبود، دستگيرش  نمي كرديم .» پيلاطوس  گفت : «پس  او را ببريد و مطابق  قوانين  مذهبي  خودتان  محاكمه  كنيد.»
گفتند: «ما مي خواهيم  او بر صليب  اعدام  شود و لازم  است  كه  دستور اين  كار را شما بدهيد.» اين  مطابق  پيشگويي  خود عيسي  بود كه  فرموده بود به  چه  ترتيبي  بايد بميرد.
 پيلاطوس  به  داخل  كاخ  برگشت  و دستور داد عيسي  را نزد او بياورند. آنگاه  از او پرسيد: «آيا تو پادشاه  يهود هستي ؟»

 عيسي  پرسيد: «منظورت  از "پادشاه " آن  است  كه  شما رومي ها مي گوييد يا پادشاهي  كه  يهوديان  منتظر ظهورش  هستند؟»
 پيلاطوس  گفت : «مگر من  يهودي  هستم  كه  اين  چيزها را از من  مي پرسي ؟ قوم  خودت  و كاهنانشان  تو را اينجا آورده اند. چه  كرده اي ؟»
 عيسي  فرمود: «من  يك  پادشاه  دنيوي  نيستم . اگر بودم ، پيروانم  مي جنگيدند تا در چنگ  سران  قوم  يهود گرفتار نشوم . پادشاهي  من  متعلق  به  اين  دنيا نيست .»
  پيلاطوس  پرسيد: «بهر حال  منظورت  اين  است  كه  تو پادشاهي ؟»

عيسي  فرمود: «بلي ، من  براي  همين  منظور متولد شده ام ، و آمده ام  تا حقيقت  را به  دنيا بياورم ؛ و تمام  كساني  كه  حقيقت  را دوست  دارند از من  پيروي  مي كنند.»
  پيلاطوس  گفت : «حقيقت  چيست ؟»

 «بر روي  زمين  آنچه  را كه  به  من  محول  كرده  بودي ، انجام  دادم  تا باعث  بزرگي  و جلال  تو شوم .   وحال ، اي  پدر كه  در حضورت  ايستاده ام ، بزرگي  و جلال  مرا آشكار كن ، همان  بزرگي  و جلالي  كه  پيش  از آفرينش  جهان  نزد تو داشتم .

  «من  تو را به  اين  شاگردان  شناساندم . ايشان  در دنيا بودند و تو ايشان  را به  من  بخشيدي . در واقع  هميشه  از آن  تو بودند و تو ايشان  را به  من  دادي ؛ و هر چه  به  ايشان  گفتم  اطاعت  كردند.    حال ، مي دانند كه  هر چه  من  دارم ، هديه  توست .   هر دستوري  به  من  دادي ، به  ايشان  دادم  و ايشان  قبول  كردند و دانستند كه  من  از نزد تو به  اين  جهان  آمده ام  و ايمان  دارند كه  تو مرا فرستاده اي .

می کشد بر دوش خود

عیسی صلیب عصیان

وین چه سان دارد

محبت آن خدای مهربان

که ازل بوده خدا تا ابد باشد خدا

لیکن آمد تا به جای عصیان گردد جزا

تاج خاری را نگر  آن خطه نا مردمان

آن دومجرم را نگر عیسی فتاده بینشان

لیکن عیسی همچنان خاموش ماند وچیزی نگفت

راز هستی وخداوند ی خود درنهان

چون مسیحا بر صلیب جلجتا مصلوب شد

آسمان از شرم خود

تاریک وغم آلود شد

گفت عیسی ای پدر

از جرم اینان در گذ ر

چون نداستند وبا من ایچنین کردند

چون گناهان بشر بر جسم عیسی در نسشت

ذات قدوس پدر از روی عیسی روی بست

گفت عیسی ای پدر بهرچه ترکم کرده ای

 اوج دردم دیده ای

رویت زمن گردانده ا ی ...

....

عمر عیسی شد

تما م عاقبت جانش سپرد

ناله و شیون به پا شد

قلب عیسی جان خورد

جسم بی جانش کفن پیچ

اندرون قبر برفت

سنگ خارایی در قبرش نهاده  شد

....

 «بسيار چيزهاي  ديگر دارم  كه  بگويم ، ولي  افسوس  كه  حال  نمي توانيد بفهميد.    ولي  وقتي  روح القدس  كه  سرچشمه  همه  راستي ها است  بيايد، تمام  حقيقت  را به  شما آشكار خواهد ساخت . زيرا نه  از جانب  خود، بلكه  هر چه  از من  شنيده  است  خواهد گفت . او از آينـده  نيز شمـا را باخبر خـواهد ساخت .   او جلال  و بزرگي  مرا به  شما نشان  خواهد داد و با اين  كار باعث  عزت  و احترام  من  خواهد شد.    تمام  بزرگي  و جلال  پدرم  خدا از آن  من  است . وقتي  گفتم  جلال  و بزرگي  مرا به  شما نشان  مي دهد، منظورم  همين  بود.    بزودي  خواهم  رفت  و ديگر مرا نخواهيد ديد. ولي  بعد از مدت  كوتاهي  باز مي گردم  و دوباره  مرا خواهيد ديد!»

 بعضي  از شاگردان  او از يكديگر پرسيدند: «استاد چه  مي گويد؟ منظورش  از اين  سخن  چيست  كه  مي گويد: ديگر مرا نخواهيد ديد، ولي  بعد از مدت  كوتاهي  دوباره  مرا خواهيد ديد؟    منظورش  از"نزد پدر مي روم " چيست ؟  عيسي  متوجه  شد كه  شاگردان  مي خواهند از او سؤال  كنند. پس  فرمود: «مي پرسيد منظورم  چيست  كه  گفتم : ديگر مرا نخواهيد ديد، ولي  بعد از مدت  كوتاهي  خواهيد ديد؟  

  مردم  دنيا از رفتن  من  خوشحال  خواهند شد ولي  شما محزون  خواهيد گرديد و گريه  خواهيد كرد. ولي  وقتي  دوباره  مرا ببينيد، گريه  شما تبديل  به  شادي  خواهد شد.  همچون  زني  كه  درد مي كشد تا نوزادي  به  دنيا آورد؛ ولي  بعد از زايمان ، رنج  او به  شادي  تبديل  مي شود و درد را فراموش  مي كند، زيرا انسان  جديدي  به  دنيا آورده  است .    شما نيز اكنون  غمگين  مي باشيد، ولي  دوباره  شما را خواهم  ديد. آنگاه  شاد خواهيد شد و كسي  نمي تواند آن  شادي  را از شما بگيرد. 

   در آنموقع  ديگر از من  چيزي  نخواهيد خواست ، چون  واقعاً مي توانيد مستقيم  نزد «پدر» برويد، و به  نام  من ، هر چه  مي خواهيد از او دريافت  كنيد.    تابحال  به  نام  من  چيزي  نخواسته ايد. بخواهيد تا بيابيد و شاد شويد و شادي تان  كامل  گردد.  «اين  چيزها را با مَثَلها به  شما گفتم . ولي  وقتي  مي رسد كه  ديگر به  اين  كار احتياج  نخواهد بود و همه  چيز را به  روشني  درباره  پدرم  خدا به  شما خواهم  گفت .    آنگاه  به  نام  من  درخواستهايتان  را به  حضور پدر خواهيد آورد.

 البته  لازم  نيست  كه  من  سفارش  شما را به  پدر بكنم  تا آنچه  مي خواهيد به  شما بدهد؛   زيرا خود پدر، شما را دوست  دارد چونكه  شما مرا دوست  داريد و ايمان  داريد كه  من  از نزد پدرم  آمده ام .    بلي ، من  از نزد پدرم  خدا به  اين  دنيا آمده ام ، و حال  دنيا را مي گذارم  و نزد او باز مي گردم .»

  شاگردان  گفتند: «اكنون  آشكارا با ما سخن  مي گوييد و نه  با مَثَل .    حالا فهميديم  كه  شما همه  چيز را مي دانيد و احتياج  نداريد كسي  به  شما چيزي  بگويد. همين  براي  ما كافي  است  تا ايمان  بياوريم  كه  شما از نزد خدا آمده ايد.»

  اي‌  خداوند ، طريق‌هاي‌ خود را به‌ من‌ بياموز و راههاي‌ خويش‌ را به‌ من‌ تعليم‌ ده‌.   مرا به‌ راستيِ خود سالك‌ گردان‌ و مرا تعليم‌ ده‌ زيرا تو خداي‌ نجات‌ من‌ هستي‌. تمامي‌ روز منتظر تو بوده‌ام‌.    اي‌  خداوند ، احسانات‌ و رحمت‌هاي‌ خود را بياد آور چونكه‌ آنها از ازل‌ بوده‌ است‌.   خطاياي‌ جواني‌ و عصيانم‌ را بياد مياور

  اي‌  خداوند  به‌ خاطر اسم‌ خود، گناه‌ مرا بيامرز زيرا كه‌ بزرگ‌ است‌.  كيست‌ آن‌ آدمي‌ كه‌ از  خداوند  مي‌ترسد؟ او را بطريقي‌ كه‌ اختيار كرده‌است‌ خواهد آموخت‌.   جان‌ او در نيكويي‌ شب‌ را بسر خواهد برد و ذريت‌ او وارث‌ زمين‌ خواهند شد.    سرّ  خداوند  با ترسندگان‌ او است‌ و عهد او تا ايشان‌ را تعليم‌ دهد.

  چشمان‌ من‌ دائماً بسوي‌  خداوند  است‌ زيرا كه‌ او پايهاي‌ مرا از دام‌ بيرون‌ مي‌آورد.  بر من‌ ملتفت‌ شده‌، رحمت‌ بفرما زيرا كه‌ منفرد و مسكين‌ هستم‌.    تنگيهاي‌ دل‌ من‌ زياد شده‌ است‌. مرا از مشقت‌هاي‌ من‌ بيرون‌ آور.   بر مسكنت‌ و رنج‌ من‌ نظر افكن‌ و جميع‌ خطايايم‌ را بيامرز.

    بر دشمنانم‌ نظر كن‌ زيرا كه‌ بسيارند و به‌ كينة‌ تلخ‌ به‌ من‌ كينه‌ مي‌ورزند.جانم‌ را حفظ‌ كن‌ و مرا رهايي‌ ده‌ تا خجل‌ نشوم‌ زيرا بر تو توكل‌ دارم‌.   كمال‌ و راستي‌ حافظ‌ من‌ باشند زيرا كه‌ منتظر تو هستم‌.  اي‌ خدا، اسرائيل‌ را خلاصي‌ ده‌، از جميع‌ مشقت‌هاي‌ وي‌.

  «من  تاكِ حقيقـي  هستـم  و پدرم  باغبان است .   او هر شاخه اي  را كه  ميوه  ندهد، مي بُرَد و شاخه هايي  را كه  ميوه  مي دهند، اصلاح  مي كند تا ميوه  بيشتري  بدهند.   بوسيله  احكامي  كه  به  شما دادم ، خدا شما را اصلاح  و پاك  كرده  است  تا قوي تر و مفيدتر باشيد.    در من  بمانيد و بگذاريد من  هم  در شما بمانم . زيرا وقتي  شاخه  از درخت  جدا شود، ديگر نمي تواند ميوه  بدهد. شما نيز جدا از من  نمي توانيد بارور و مفيد باشيد.
  

«بله ، من  تاك  هستم ، شما نيز شاخه هاي  من . هر كه  در من  بماند و من  نيز در او، ميوه  فراوان  مي دهد، چون  جدا از من  هيچ  كاري  از شما ساخته  نيست .    اگر كسي  از من  جدا شود، مانند شاخه اي  بيفايده  آن  را مي بُرَند، دور مي اندازند و آن  شاخه  خشكيده  مي شود؛ سپس ، آن  را با ساير شاخه ها جمع  مي كنند و در آتش  مي سوزانند.    ولي  اگر در من  بمانيد و از كلام  من  اطاعت  كنيد، هر چه  بخواهيد به  شما داده  خواهد شد.    شاگردان  واقعي  من  محصول  فراوان  مي دهند و اين ، باعث  بزرگي  و جلال  پدرم  خدا مي شود.

 «همانطور كه  پدر مرا دوست  دارد، من  نيز شما را دوست  دارم ، پس  در محبت  من  بمانيد.   اگر از كلام  من  اطاعت  نماييد، در محبت  من  خواهيد ماند، درست  همانگونه  كه  من  از احكام  پدرم  اطاعت مي نمايـم  و در محبت  او مي مانم .   اين  را گفتم  تا شما نيز از شادي  من  لبريز شويد؛ بلي ، تا مالامال  از خوشي  گرديد.    از شما مي خواهم  كه  به  همان  اندازه  كه  من  شما را دوست  مي دارم ، شما نيز يكديگر را دوست  بداريد. 

  بزرگترين  محبتي  كه  شخص  مي تواند در حق  دوستانش  بكند، اين  است  كه  جان  خود را در راه  ايشان  فدا سازد. محبت  را بايد اينچنين  سنجيد.   و شما دوستان  منيد اگر آنچه  مي گويم  اطاعت  كنيد.   ديگر شما را «بنده » نمي خوانم ، چون  معمولاً بنده  مورد اعتماد اربابش  نيست . من  شما را «دوستان  خود» مي خوانم ، به  اين  دليل  كه  به  شما اعتماد كرده ، هر چه  پدرم  به  من  گفته  است ، همه  را به  شما گفته ام .

  «اين  را به  همه  شما نمي گويم ، چون  تك تك  شما را كه  انتخاب  كرده ام ، خوب  مي شناسم . كتاب  آسماني  مي گويد: "كسي  كه  با من  نان  خورده  است ، به  من  خيانت  مي كند." و اين  همين  الان  واقع  مي شود.  اين  را به  شما مي گويم  تا وقتي  واقع  شد، به  من  ايمان  بياوريد.  بدانيد كه  هركس  فرستاده  مرا قبول  كند، مرا پذيرفته  است  و آنكه  مرا قبول  كند فرستنده  من  يعني  خداي  پدر را پذيرفته  است .»
پس  از اين  سخن ، عيسي  بشدت  محزون  شد و با دلي  شكسته  گفت : «حقيقت  اين  است  كه  يكي  از شما به  من  خيانت  خواهد كرد.»
  شاگردان  مات  و مبهوت  به  يكديگر نگاه  مي كردند و در حيرت  بودند كه  عيسي  اين  را در باره  چه  كسي  مي گويد.   شاگردي  كه  معمولاً سر رو سينة  عيسي  مي گذاشت  و عيسي  او را بسيار محبت  مي نمود، كنار عيسي  نشسته  بود.    شمعون  پطرس  به  او اشاره  كرد تا بپرسد كيست  كه  دست  به  چنين  كار وحشتناكي  مي زند.  پس ، آن  شاگرد به  عيسي  نزديكتر شد و پرسيد: «خداوندا، آن  شخص  كيست ؟»
  فرمود: «آن  كسي  است  كه  يك  لقمه  مي گيرم  و به  او مي دهم .» آنگاه  لقمه اي  گرفت  و آن  را به  يهودا پسر شمعون  اسخريوطي  داد.   به  محض  اينكه  لقمه  از گلوي  يهودا پايين  رفت ، شيطان  داخل  او شد.
پس  عيسي  به  او فرمود: «عجله  كن  و كار را به  پايان برسان !»   هيچكس  به  هنگام  شام  منظور عيسي  را نفهميد.   فقط  بعضي  گمان  كردند كه  چون  پول  دست  يهودا بود، عيسي  به  او دستور داد كه  برود و خوراك  بخرد و يا چيزي  به  فقرا بدهد.
  يهودا لقمه  را خورد و فوراً برخاست  و در تاريكي  شب  بيرون  رفت .
  به  محض  اينكه  يهودا از اطاق  خارج  شد، عيسي  فرمود: «وقت  من  تمام  شده  است . بزودي  جلال  خدا مرا فرا خواهد گرفت  و آنچه  براي  من  پيش  مي آيد، باعث  جلال  و ستايش  خدا خواهد شد.   خدا نيز بزودي  بزرگي  و جلال  خود را به  من  خواهد داد.  اي  فرزندان  من  كه  برايم  بسيار عزيز هستيد، چقدر اين  لحظات  كوتاهند. بزودي  بايد شما را بگذارم  و بروم . آنگاه  همانطور كه  به  سران  قوم  يهود گفتم ، همه  جا بدنبال  من  خواهيد گشت ، اما مرا نخواهيد يافت  و نخواهيد توانست  به  جايي  كه  مي روم ، بياييد.
  «پس  حال ، دستوري  تازه  به  شما مي دهم : يكديگر را دوست  بداريد همانگونه  كه  من  شما را دوست  مي دارم .    محبت  شما به  يكديگر، به  جهان  ثابت  خواهد كرد كه  شما شاگردان  من  مي باشيد.»  شمعون  پطرس  پرسيد: «استاد، شما كجا مي خواهيد برويد؟»
عيسي  جواب  داد: «حال ، نمي تواني  با من  بيايي ، ولي  بعد بدنبالم  خواهي  آمد.»
پطرس  پرسيد: «استاد، چرا نمي توانم  حالا بيايم ؟ من  حتي  حاضرم  جانم  را فداي  شما كنم .»

 عيسي  جواب  داد: «كسي  كه  تازه  حمام  كرده ، فقط  كافي  است  كه  پايهاي  خود را بشويد تا تمام  بدنش  پاكيزه  شود. شما نيز پاكيد ولي  نه  همه .»   چون  عيسي  مي دانست  چه  كسي  به  او خيانت  خواهد كرد؛ از اين  جهت  گفت  كه  همه  شاگردان  پاك  نيستند.
  پس  از آنكه  پاهاي  شاگردان  خود را شست ، لباس  خود را پوشيد و سر ميز شام  نشست  و پرسيد: «آيا فهميديد چرا اين  كار را كردم ؟    شما مرا استاد و خداوند مي خوانيد، و درست  مي گوييد چون  همينطور نيز هست .   حال ، اگر من  كه  خداوند و استاد شما هستم ، پاهاي  شما را شستم ، شما نيز بايد پاهاي  يكديگر را بشوييد.    من  به  شما سرمشقي  دادم  تا شما نيز همينطور رفتار كنيد.   چون  مسلماً خدمتكار از اربابش  بالاتر نيست  و قاصد نيز از فرستنده اش  مهم تر نمي باشد.    در زندگي ، سعادت  در اين  است  كه  به  آنچه  مي دانيد، عمل  كنيد.»

  شش  روز پيش  از آغاز عيد پِسَح ، عيسي وارد «بيت عنيا» شد، همان  جايي  كه  ايلعازر مرده  را زنده  كرده  بود.  يكشب  در آن  دهكده  به  افتخار عيسي  ضيافتي  ترتيب  دادند. مرتا پذيرايي  مي كرد و ايلعازر با عيسي  سر سفره  نشسته  بود. آنگاه  مريم  يك  شيشه  عطر سنبل  خالص  گران قيمت  گرفت  و آن  را روي  پايهاي  عيسي  ريخت  و با موهاي  سر خود آنها را خشك  كرد. خانه  از بوي  عطر پر شد. ولي  «يهودا اسخريوطي » كه  يكي  از شاگردان  عيسي  بود و بعد به  او خيانت  كرد، گفت : «اين  عطرگرانبها بود. بهتر بود آن  را مي فروختيم  و پولش  را به  فقرا مي داديم .»  البته  او در فكر فقرا نبود بلكه  در فكر خودش  بود، چون  مسئول  دخل  و خرج  و نگهداري  پول  شاگردان  بود و اغلب  از اين  پول  مي دزديد.

  عيسي  جواب  داد: «كاري  با او نداشته  باشيد، مريم  بدن  مرا براي  دفن  آماده  كرد. به  فقرا هميشه  مي توانيد كمك  كنيد ولي  من  هميشه  با شما نيستم .»

  وقتي  مردم  اورشليم  شنيدند كه  عيسي  آمده ، دسته دسته  به  ديدن  او شتافتند. آنان  در ضمن  بسيار مايل  بودند ايلعازر را نيز كه  عيسي  او را زنده  كرده  بود، ببينند.    پس  كاهنان  اعظم  تصميم  گرفتند ايلعازر را هم  بكشند،    زيرا بخاطر او بعضي  از سران  قوم  يهود نيز ايمان  آورده  بودند كه  عيسي  همان  مسيح  است .

                                  انجیل یوحنا باب ۱۲ آیه ۱-۱۱        

  

          از مهر مسیح جدا نشوم              انتقال مستقیم

روزي ، شخصي  به  نام  ايلعازر، كه  برادر مريم و مرتا بود، بيمار شد. ايشان  در بيت عنيا زندگي  مي كردند. مريم  همان  كسي  است  كه  عطر گرانبهايش  را بر پايهاي  عيسي  ريخت  و با موهاي  خود آنها را خشك  كرد. آن  دو خواهر براي  عيسي  پيغام  فرستاده ، گفتند: «آقا، دوست  عزيزتان  سخت  بيمار است .»

  وقتي  عيسي  اين  خبر را شنيد فرمود: «اين  بيماري  موجب  مرگ  ايلعازر نخواهد شد، بلكه  باعث  بزرگي  و جلال  خدا خواهد گشت ، و من ، فرزند خدا نيز از اين  رويداد جلال  خواهم  يافت .»
عيسي  با اينكه  نسبت  به  مرتا و مريم  و ايلعازر لطف  خاصي  داشت ، با اين  حال  وقتي  خبر بيماري  ايلعازر را شنيد، در محلي  كه  بود، دو روز ديگر نيز ماند. پس  از آن ، به  شاگردان  خود فرمود: «بياييد به  يهوديه  بازگرديم .»

 شاگردان  اعتراض  كرده ، گفتند: «همين  چند روز پيش  بود كه  سران  يهود مي خواستند شما را در يهوديه  بكشند. حال  مي خواهيد باز به  آنجا برويد؟»
عيسي  جواب  داد: «در روز، دوازده  ساعت  هوا روشن  است . تا زماني  كه  همه  جا روشن  است  مردم  مي توانند راه  بروند و نيفتند. آنها راه  را مي بينند زيرا از نور اين  جهان  برخوردارند.    فقط  در شب  است  كه  خطر افتادن  وجود دارد، چون  هوا تاريك  است .»  آنگاه  فرمود: «دوست  ما ايلعازر خوابيده  است  و من  مي روم  تا او را بيدار كنم .»

 شاگردان  تصور كردند كه  منظور عيسي  اينست  كه  ايلعازر ديشب  راحت  خوابيده  است . از اين  رو گفتند: «پس  حالش  خوب  خواهد شد.» ولي  منظور عيسي  اين  بود كه  ايلعازر مرده  است .
  آنگاه  عيسي  بطور واضح  فرمود: «ايلعازر مرده  است .    و من  خوشحالم  كه  در كنار او نبودم ، چون  مرگ  او يك  بار ديگر به  شما فرصت  خواهد داد كه  به  من  ايمان  آوريد. حال  بياييد نزد او برويم .»
يكي  از شاگردان  او به  نام  «توما» كه  معني  اسمش  «دوقلو» بود، به  شاگردان  ديگر گفت : «بياييد ما نيز برويم  و با او بميريم .»

وقتي  به  بيت عنيا رسيدند، شنيدند كه  ايلعازر را چهار روز پيش  بخاك  سپرده اند.  بيت عنيا فقط  چند كيلومتر تا شهر اورشليم  فاصله  داشت .   از اينرو، عده اي  از سران  قوم  يهود براي  تسليت  گفتن  به  مرتا و مريم ، از اورشليم  به  آنجا آمده  بودند.

  وقتي  به  مرتا خبر دادند كه  عيسي  آمده  است ، برخاست  و بي درنگ  به  پيشواز او رفت ، ولي  مريم  در خانه  ماند. مرتا به  عيسي  گفت : «سَرورم ، اگر اينجا بوديد، برادرم  از دست  نمي رفت .    حال  نيز دير نشده  است ؛ اگر از خدا بخواهيد، برادرم  دوباره  زنده  خواهد شد.»
  عيسي  فرمود: «مرتا، برادرت  حتماً زنده  خواهد شد.»
 مرتا گفت : «بلي ، البته  مي دانم  كه  برادرم  در روز قيامت  مانند ديگران  زنده  خواهد شد.»
  عيسي  فرمود: «آن  كسي  كه  مردگان  را زنده  مي كند و به  ايشان  زندگي  مي بخشد، من  هستم . هر كه  به  من  ايمان  داشته  باشد، اگر حتي  مانند ديگران  بميرد، بار ديگر زنده  خواهد شد.    و چون  به  من  ايمان  دارد، زندگي  جاويد يافته ، هرگز هلاك  نخواهد شد. مرتا! آيا به  اين  گفته  من  ايمان  داري ؟»

                                 
  مرتا گفت : «بلي  استاد، من  ايمان  دارم  كه  شما مسيح ، فرزند خدا هستيد، همانكه  منتظرش  بوديم .»
  آنگاه  مرتا به  خانه  بازگشت  و مريم  را از مجلس  عزاداري  بيرون  برد و به  او گفت : «عيسي  اينجاست  و مي خواهد تو را ببيند.»

  مريم  فوراً نزد عيسي  رفت .    عيسي  بيرون  دِه  در همان  جا منتظر ايستاده  بود.    سران  قوم  كه  در خانه  سعي  مي كردند مريم  را دلداري  دهند، وقتي  ديدند كه  او با عجله  از خانه  بيرون  رفت ، فكر كردند به  سر قبر مي رود تا باز گريه  كند. پس  ايشان  نيز بدنبال  او رفتند.

وقتي  مريم  نزد عيسي  رسيد، به  پاهاي  او افتاد و گفت : «سَروَرم ، اگر اينجا بوديد، برادرم  نمي مرد.»  وقتي  عيسي  ديد كه  مريم  گريه  مي كند و سران  قوم  نيز با او ماتم  گرفته اند عميقاً متأثر و پريشان  گرديد.
  او پرسيد: «كجا او را دفن  كرده ايد؟» گفتند: «بفرماييد، ببينيد.»    عيسي  گريست .
 سران  يهود به  يكديگر گفتند: «ببينيد چقدر او را دوست  مي داشت .»
 ولي  بعضي  مي گفتند: «اين  مرد كه  چشمان  كور را باز كرد، چرا نتوانست  كاري  كند كه  ايلعازر زنده  بماند؟»
باز عيسي  بشدت  متأثر شد. سرانجام  به  سر قبر رسيدند. قبر او غاري  بود كه  سنگ  بزرگي  جلو دهانه اش  غلطانيده  بودند.
 عيسي  فرمود: «سنگ  را كنار بزنيد!» ولي  مرتا، خواهر ايلعازر گفت : «حالا ديگر متعفن  شده ، چون  چهار روز است  كه  او را دفن  كرده ايم .»

 عيسي  فرمود: «مگر نگفتم  اگر ايمان  بياوري ، كارهاي  عجيب  از خدا مي بيني ؟»

  پس  سنگ  را كنار زدند. آنگاه  عيسي  به  آسمان  نگاه  كرد و فرمود: «پدر، شكر مي كنم  كه  دعاي  مرا شنيده اي .  البته  هميشه  دعايم  را مي شنوي  ولي  اين  را بخاطر مردمي  كه  اينجا هستند گفتم ، تا ايمان  آورند كه  تو مرا فرستاده اي .»سپس  با صداي  بلند فرمود: «ايلعازر، بيرون  بيا!»
 ايلعازر از قبر بيرون  آمد، در حالي  كه  تمام  بدنش  در كفن  پيچيده  شده  و پارچه اي  سر و صورتش  را پوشانده  بود.

عيسي  فرمود: «او را باز كنيد تا بتواند راه  برود.»
 بعضي  از سران  قوم  كه  با مريم  بودند و اين  معجزه  را ديدند، به  عيسي  ايمان  آوردند. ولي  بعضي  نيز نـزد فريسيان  رفته ، واقعه  را گزارش  دادنـد.   كاهنان  اعظم  و فريسيان  بي درنگ  جلسه اي  تشكيل  دادند تا به  اين  موضوع  رسيدگي  كنند. ايشان  به  يكديگر مي گفتند: «چه  كنيم ؟ اين  شخص  معجزات  بسيار مي كند.  اگر او را بحال  خود بگذاريم ، تمام  اين  قوم  بدنبال  او خواهند رفت . آنگاه  رومي ها به  اينجا لشكركشي  كرده ، اين  عبادتگاه  و قوم  ما را از بين  خواهند برد.»

 يكي  از ايشان  به  نام  «قيافا»، كه  در آن  سال  كاهن  اعظم  بود، برخاست  و گفت : «شما اصلاً متوجة موضوع  نيستيد.   آيا درك  نمي كنيد كه  بهتر است  يك  نفر فدا شود تا همه  هلاك  نگردند؟ آيا بهتر نيست  اين  شخص  فداي  مردم  شود؟»
 قيافا با اين  سخن ، در واقع  پيشگويي  كرد كه  عيسي  بايد در راه  مردم  فدا شود. اما اين  را از خود نگفت ، بلكه  بخاطر مقام  روحـاني  كه  داشت ، به  او الهام  شد.    اين  پيشگويي  نشان  مي دهد كه  مرگ  عيسي  نه  فقط  براي  قوم  اسرائيل  بود، بلكه  به  اين  منظور نيز كه  همة  فرزندان  خدا را كه  در سراسر دنيا پراكنده اند، در يكي  جمع  كند.  از آن  روز به  بعد، سران  قوم  يهود توطئه  چيدند تا عيسي  را به  قتل  رسانند.
 عيسي  از آن  پس ، ديگر در ميان  مردم  آشكار نمي شد، بلكه  با شاگردانش  از اورشليم  به  دهكده  «افرايم » در نزديكي  بيابان  رفت  و در آنجا ماند.

                   آه ای شبان نیکو                   انتقال مستقیم

«هر كه  نخواهد از در به  آغل  گوسفندان  داخل شود بلكه  از روي  ديوار به  داخل  بپرد، يقيناً دزد است .  زيرا شبان  گوسفندان  هميشه  از در وارد مي شود.  دربان  نيز براي  شبان  در را مي گشايد، گوسفندان  صداي  او را مي شنوند و نزد او مي آيند. شبان  نام  گوسفندان  خود را يك  به  يك  مي خواند و آنها را بيرون  مي برد.  او پيشاپيش  گوسفندان  حركت  مي كند و گوسفندان  بدنبال  او مي روند، چون  صداي  او را مي شناسند.  گوسفندان  دنبال  غريبه  نمي روند، بلكه  از او فرار مي كنند، چون  با صداي  غريبه ها آشنا نيستند.»
 كساني  كه  اين  مَثَل  را شنيدند، منظور عيسي  را درك  نكردند.  پس  براي  ايشان  توضيح  داد و فرمود: «مطمئن  باشيد كه  من  آن  دري  هستم  كه  گوسفندان  از آن  وارد مي  شوند.    ديگران  كه  پيش  از من  آمدند، همه  دزد و راهزن  بودند. بهمين  جهت ، گوسفندان  واقعي  به  سخنان  ايشان  گوش  ندادند.    بلي ، من  در هستم . كساني  كه  از اين  در وارد مي شوند، نجات  پيدا مي كنند و در داخل  و بيرون  مي گردند و چراگاه  سبز وخرم  مي يابند.   كار دزد اينست  كه  بدزدد، بكشد و نابود كند؛ اما من  آمده ام  تا به  شما حيات  واقعي  را به  فراواني  عطا نمايم .
  «من  شبان  خوب  و دلسوزم . شبان  خوب  از جان  خود مي گذرد تا گوسفندان  را از چنگال  گرگها نجات  دهد.    ولي  كسي  كه  مزدور است  و شبان  نيست ، وقتي  مي بيند گرگ  مي آيد، گوسفندان  را گذاشته ، فرار مي كند، چون  گوسفندان  از آن  او نيستند و او شبانشان  نيست . آنگاه  گرگ  به  گله  مي زند و گوسفندان  را پراكنده  مي كند.    مزدور مي گريزد، چون  براي  مزد كار مي كند و به  فكر گوسفندان  نيست .
 «من  شبان  خوب  و مهربانم  و گوسفندانم  را مي شناسم  و آنها نيز مرا مي شناسند.    درست  همانطور كه  پدرم  مرا مي شناسد و من  او را مي شناسم . من  جان  خود را در راه  گوسفندان  فدا مي كنم .    من  در آغلهاي  ديگر نيز گوسفنداني  دارم ؛ آنها را نيز بايد بياورم . آنگاه  به  صداي  من  توجه  كرده ، همه  با هم  يك  گله  خواهند شد و يك  شبان  خواهند داشت .
  «پدرم  مرا دوست  دارد، چون  من  جانم  را مي دهم  و باز پس  مي گيرم .   كسي  نمي تواند بزور مرا بكشد، من  داوطلبانه  جانم  را فدا مي كنم . چون  اختيار و قدرت  اين  را دارم  كه  هرگاه  بخواهم ، جانم  را بدهم  و باز پس  بگيرم . پدرم  اين  اختيار را به  من  داده  است .»
سران  قوم  وقتي  اين  سخنان  را شنيدند، باز درباره  او اختلاف  نظر پيدا كردند.    بعضي  گفتند: «اين  مرد ديوانه  است  و عقل  خود را از دست  داده  است . چرا به  حرفهاي  او گوش  مي دهيد؟»    ديگران  گفتند: «بنظر ديوانه  نمي آيد. مگر ديوانه  مي تواند چشمان  كور را باز كند؟»

                                         (انجیل یوحنا باب ۱۰ آیه ۱-۲۱)