مسیح ما خداوند است † و انجیل او حق است

 «پس   ابراهيم  از سرزمين  كلدانيان  بيرون  آمد و به  حران  رفت  و تا مرگ  پدرش  در آنجا ماند. سپس  خدا او را به  اينجا آورد كه  امروز سرزمين  اسرائيل  است . ولي  در آن  روز حتي  يك  وجب  از اين  زمين  را به  او نداد. اما به  او قول  داد كه  سرانجام  تمام  اين  سرزمين  از آن  او و نسل  او خواهد شد، و اين  درحالي  بود كه  ابراهيم  هنوز صاحب  فرزندي  نشده  بود.    از طرف ديگر، خدا به  ابراهيم  فرمود فرزندان  او از آنجا خارج  شده ، در سرزميني  بيگانه  چهارصد سال  اسير و معذب  خواهند بود. 

 و خداوند فرمود: من  آن  قومي  را كه  ايشان  را اسير سازد، مجازات  خواهم  نمود و بعد قوم  خود را به  اين  سرزمين  باز خواهم  آورد تا مرا عبادت  كنند.

  «در آن  هنگام ، خدا آئين  ختنه  را نيز به  ابراهيم  داد تا نشان  عهد و پيمان  بين  خدا و قوم  ابراهيم  باشد. پس  اسحاق ، پسر ابراهيم ، وقتي  هشت  روزه  بود، ختنه  شد. اسحاق  پدر يعقوب  بود و يعقوب  صاحب  دوازده  پسر شد كه  هر كدام  سرسلسله  يكي  از قبيله هاي  بني اسرائيل  شدند.    فرزندان  يعقوب  به  يوسف  حسد بردند و او را فروختند تا در مصر غلام  شود. ولي  خدا با يوسف  بود،    و او را از تمام  غمها و رنجهايش  آزاد كرد و مورد لطف  فرعون ، پادشاه  مصر قرار داد. خدا به  يوسف  حكمت  فوق العاده اي  عطا كرد، تا آنجا كه  فرعون  او را نخست وزير مصر و وزير دربار خود ساخت .

«آنگاه  در مصر و كنعان  قحطي  شد بطوري  كه  اجداد ما آنچه  داشتند از دست  دادند. وقتي  خوراكشان  تمام  شد،  يعقوب  شنيد كه  در مصر هنوز غله  پيدا مي شود؛ پس  پسران  خود را فرستاد تا غله  بخرند.    بار دوم  كه  به  مصر رفتند، يوسف  خود را به  برادرانش  شناسانيد، سپس  ايشان  را بحضور فرعون  معرفي  كرد.    پس  از آن ، يوسف  پدر خود يعقوب  و خانواده  برادرانش  را به  مصر آورد كه  جمعاً هفتاد و پنج  نفر بودند.    به  اين  ترتيب ، يعقوب  و همه  پسرانش  به  مصر رفتند و عاقبت  در همانجا نيز فوت  شدند،  و جنازه هاي  ايشان  را به  شكيم  بردند و در آرامگاهي  كه  ابراهيم  از پسران  حمور، پدر شكيم ، خريده  بود، به  خاك  سپردند.

 «كم كم  زمان  تحقق  وعده  خدا به  ابراهيم  در مورد آزادي  فرزندان  او از مصر نزديك  مي شد و تعداد ايشان  نيز در مصر بسرعت  فزوني  مي يافت . ولي  در همين  زمان  پادشاهي  به  قدرت  رسيد كه  اهميتي  براي  يوسف  و خدمات  بزرگ  او قائل  نبود.    اين  پادشاه  دشمن  نژاد ما بود و والدين  را مجبور مي كردفرزندان  خود را در بيابان  بحال  خود بگذارند تا بميرند.

 «در همان  وقت  موسي  بدنيا آمد. او طفلي  بسيار زيبا بود. پدر و مادرش  سه  ماه  او را در خانه  پنهان  كردند.    در آخر وقتي  نتوانستند بيش  از آن  او را پنهان  كنند، مجبور شدند موسي  را به  رودخانه  بيندازند. دختر پادشاه  مصر او را يافت  و به  فرزندي  پذيرفت .   موسي  تمام  علوم  و حكمت  مصر را فرا گرفت  تا جايي  كه  شاهزاده اي  با نفوذ و ناطقي  برجسته  شد.

«وقتي  موسي  چهل  ساله  شد، روزي  به  فكرش  رسيد كه  ديداري  از برادران  اسرائيلي  خود بعمل  آورد.    در اين  بازديد يك  مصري  را ديد كه  به  يك  اسرائيلي  ظلم  مي كرد. پس  موسي  آن  مصري  را كشت .   موسي  تصور مي كرد برادران  اسرائيلي  او فهميده اند كه  خدا او را به  كمك  ايشان  فرستاده  است . ولي  ايشان  به  هيچ وجه  به  اين  موضوع  پي  نبرده  بودند.

«روز بعد، باز به  ديدن  آنان  رفت . اين  بار ديد كه  دو اسرائيلي  با هم  دعوا مي كنند. پس  سعي  كرد ايشان  را با هم  آشتي  دهد و گفت : عزيزان ، شما با هم  برادر هستيد و نبايد اينچنين  با يكديگر منازعه  كنيد! اين  كار اشتباهي  است !

«ولي  شخصي  كه  مقصر بود به  موسي  گفت : چه  كسـي  تو را حاكم  و داور ما ساخته  است ؟    آيا خيال  داري  مرا نيز بكشي ، همانطور كه  ديروز آن  مصري  را كشتي ؟
  «وقتي  موسي  اين  را شنيد، ترسيد و به  سرزمين  مِديان  گريخت  و در آنجا ازدواج  كرد و صاحب  دو پسر شد.

«چهل  سال  بعد، روزي  در بيابان  نزديك  كوه  سينا، فرشته اي  در بوته اي  شعله ور به  او ظاهر شد.  موسي  با ديدن  اين  منظره ، تعجب  كرد و دويد تا آن  را از نزديك  ببيند. اما ناگهان  صداي  خداوند به  گوش  او رسيد كه  مي گفت :    من  خداي  اجداد تو هستم ، خداي  ابراهيم ، اسحاق ، و يعقوب .

«موسي  از ترس  لرزيد و ديگر جرأت  نكرد به  بوته  نگاه  كند.    خداوند به  او فرمود: كفشهايت  را از پاي درآور، زيرا زميني  كه  بر آن  ايستاده اي  مقدس  است .  من  غم  و اندوه  قوم  خود را در مصر ديده ام  و ناله هاي  ايشان  را شنيده ام  و آمده ام  تا نجاتشان  دهم . پس  بيا تو را به  مصر بفرستم .

 «به  اين  ترتيب ، خدا همان  كسي  را به  مصر بازگرداند كه  قوم  اسرائيل  او را رد كرده  و به  او گفته  بودند: چه  كسي  تو را حاكم  و داور ما ساخته  است ؟ خدا توسط  فرشته اي  كه  در بوتة  آتش  ظاهر شد موسي  را فرستاد تا هم  حاكم  ايشان  باشد و هم  نجات  دهنده  ايشان .   موسي  با معجزات  بسيار قوم  اسرائيل  را از مصر بيرون  آورد، از درياي  سرخ  عبور داد و چهل  سال  ايشان  را در بيابان  هدايت  كرد.

  «همين  موسي  به  قوم  اسرائيل  گفت : خدا از ميان  برادران  شما، پيامبري  مانند من  برايتان  خواهد فرستاد.
  «موسي  در بيابان  با جماعت  قوم  خدا بود. او واسطه اي  بود بين  قوم  اسرائيل  و آن  فرشته اي  كه  كلمات  حياتبخش  را در كوه  سينا به  او داد تا آنها را به  ما برساند.    ولي  اجداد ما نخواستند مطيع  موسي  شوند. آنها او را رد كردند و خواستند كه  به  مصر باز گردند.    ايشان  به  هارون  گفتند: براي  ما بتهايي  بساز كه  خدايان  ما باشند و ما را به  مصر بازگردانند، زيرا نمي دانيم  بر سر اين  موسي  كه  ما را از مصر بيرون  آورد، چه  آمده  است !

 «پس  بتي  به  شكل  گوساله  ساختند و برايش  قرباني  كردند و به  افتخار آنچه  ساخته  بودند، جشن  گرفتند.  از اينرو خدا از آنان  بيزار شد و ايشان  را بحال  خود گذاشت  تا آفتاب ، ماه  و ستارگان  را عبادت  كنند! در كتاب  عاموس  نبي ، خداوند مي فرمايد: اي  قوم  اسرائيل ، در آن  چهل  سالي  كه  در بيابان  سرگردان  بوديد، آيا براي  من  قرباني  كرديد؟   نه ، عشق  و علاقه  واقعي  شما به  بتهايتان  بود، يعني  به  بت  ملوك ، بت  رِفان  و تمام  آن  بتهايي  كه  با دست  خود ساخته  بوديد. پس  من  نيز شما را به  آنسوي  بابل  تبعيد خواهم  كرد.

«اجداد ما در بيابان  خيمه  عبادت  را حمل  مي كردند. در آن  خيمه ، دو لوح  سنگي  بود كه  روي  آنها ده  فرمان  خدا نوشته  شده  بود. اين  خيمه  عبادت ،درست  مطابق  آن  نقشه اي  ساخته  شده  بود كه  فرشته  خدا به  موسي  نشان  داده  بود.    سالها بعد، وقتي  يوشع  در سرزمين  موعود، با اقوام  بت پرست  مي جنگيد، اين  خيمه  را به  آنجا آورد. قوم  اسرائيل  نيز تا زمان  داود پادشاه ، در آن  عبادت  مي كردند.

 «خدا نسبت  به  داود عنايت  خاصي  داشت . داود نيز از خداوند درخواست  كرد تا اين  افتخار نصيب  او شود كه  براي  خداي  يعقوب  عبادتگاه  ثابتـي  بنا كند.  ولي  درواقع  سليمان  بود كه  خانه  خدا را ساخت .  باوجود اين ، خدا در جايي  منزل  نمي كند كه  بدست  انسان  ساخته  شده  باشد، چون  بوسيله  پيامبران  خود فرموده : آسمان ، تخت  من  و زمين  كرسي  زير پاي  من  است . چه  نوع  خانه اي  شما مي توانيد براي  من  بسازيد؟ آيا من  در اين  خانه ها منزل  مي كنم ؟  مگر من  خود، آسمان  و زمين  را نيافريده ام ؟

«ما بايد وقت  خود را صرف  رساندن  پيام  خدا به  مردم  كنيم ، نه  صرف  رساندن  خوراك  به  اين  و آن .  پس  برادران  عزيز، از ميان  خود هفت  نفر را انتخاب  كنيد كه  پر از حكمت  و روح القدس  و مورد اعتماد همه  باشند تا آنان  را مسئـول  اين  كار كنيم .  ما نيز وقت  خود را صرف  دعا، موعظه  و تعليم  خواهيم  نمود.»
  

اين  پيشنهاد را همه  پسنديدند و اين  اشخاص  را انتخاب  كردند:
استيفان  (مردي  با ايماني  قوي  و پر از روح القدس )، فيليپ ، پروخروس ، نيكانور، تيمون ، پرميناس  و نيكلائوس  اهل  انطاكيه . نيكلائوس  يك  غيريهودي  بود كه  اول  يهودي  و بعد مسيحي  شده  بود.
  اين  هفت  نفر را به  رسولان  معرفي  كردند و رسولان  نيز براي  ايشان  دعا كرده ، دست  بر سرشان  گذاشتند و بركت  دادند.

  به  تدريج  پيام  خدا در همه  جا اعلام  مي شد و تعداد ايمانداران  در شهر اورشليم  افزايش  مي يافت . حتي  بسياري  از كاهنان  يهودي  نيز پيرو عيسي  شدند.
 استيفان  هم  كه  بسيار با ايمان  و پر از قدرت  روح القدس  بود، در ميان  مردم  معجزه هاي  بزرگ  انجام  مي داد.

 اما يك  روز چند يهودي  از كنيسه اي  مشهور به  «آزاد مردان » براي  بحث  و مجادله  نزد استيفان  آمدند. اين  عده  از قيروان ، اسكندريه  مصر، قيليقيه  و آسيا آمده  بودند.ولي  كسي  نمي توانست  در برابر روح  و حكمت  استيفان  مقاومت  كند.
  پس  آنان  به  چند نفر رشوه  دادند تا بگويند ما شنيديم  كه  استيفان  به  موسي  و به  خدا كفر مي گفت .

  اين  تهمت  بشدت  مردم  را بر ضد استيفان  تحريك  كرد. پس  سران  قوم  يهود او را گرفتند و براي  محاكمه  به  مجلس  شورا بردند.    شاهدان  دروغين  برضد استيفان  شهادت  داده ، گفتند كه  او مرتب  به  خانه  خدا و تورات  موسي  بد مي گويد.

 پطرس  گفت : «حنانيا، شيطان  قلب  تو را از طمع  پر كرده  است . وقتي  گفتي  اين  تمام  قيمت  زمين  است ، در واقع  به  روح القدس  دروغ  گفتي .    زمين  مال  خودت  بود كه  بفروشي  يا نفروشي . بعد از فروش  هم  دست  خودت  بود كه  چقدر بدهي  يا ندهي . چرا اين  كار را كردي ؟ تو به  ما دروغ  نگفتي ، بلكه  به  خدا دروغ  گفتي .»
 بمحض  اينكه  حنانيا اين  سخن  را شنيد، بر زمين  افتاد و جابجا مرد! همه  وحشت  كردند!    پس  جوانان  آمدند، او را در كفن  پيچيدند و به  خاك  سپردند.
 حدود سه  ساعت  بعد، همسر او بي خبر از مرگ  شوهرش  آمد.    پطرس  از او پرسيد: «آيا شما زمينتان  را به  همين  قيمت  فروختيد؟»
گفت : «بلي ، به  همين  قيمت .»

 پطرس  گفت : «تو و شوهرت  چطور جرأت  كرديد چنين  كار وحشتناكي  بكنيد؟ چرا باهم  همدست  شديد تا روح  خدا را امتحان  كنيد؟ آيا مي خواستيد بدانيد كه  او از آنچه  مي كنيد باخبر است  يا نه ؟ جواناني  كه  شوهرت   را بردند و به  خاك  سپردند، تازه  برگشته اند. پس  تو را نيز خواهند برد.»

  بلافاصله  آن  زن  نيز بر زمين  افتاد و جان  داد. وقتي  جوانان  رسيدند، ديدند كه  او هم  مرده  است .پس ، جنازه  او را نيز بردند و در كنار شوهرش  به  خاك  سپردند.    در نتيجه ، ترس  عظيمي  كليسا و تمام  كساني  را كه  اين  واقعه  را مي شنيدند فراگرفت .
 از آن  پس  مردم  جرأت  نمي كردند به  رسولان  نزديك  شوند، ولي  احترام  زيادي  براي  ايشان  قائل  بودند و مردان  و زنان  ايماندار دسته دسته  به  خداوند روي  مي آوردند. در ضمن ، رسولان  بطور مرتب  براي  دعا در خانه  خدا، در قسمتي  به  نام  «ايوان  سليمان » جمع  مي شدند. ايشان  در ميان  مردم  معجزات  زياد و حيرت آوري  مي كردند،   تا جايي  كه  مردم  بيماران  خود را بر روي  تخت  و تشك  به  كوچه ها مي آوردند تا وقتي  پطرس  از آنجا رد مي شود، اقلاً سايه  او بر بعضي  از ايشان  بيفتد!   مردم  حتي  از اطراف  اورشليم  مي آمدند و ديوانه ها و بيماران  خود را مي آوردند و همه  شفا مي يافتند.
 پس ، كاهن  اعظم  و بستگان  و دوستان  او از فرقه  صدوقي ها، از حسد به  جوش  آمدند،   و رسولان  را گرفتند و زنداني  كردند.

  ولي  همان  شب  فرشته  خداوند آمده ، درهاي  زندان  را باز كرد و آنان  را بيرون  آورد و به  ايشان  گفت :    «به  خانه  خدا برويد و باز درباره  اين  راه  حيات  موعظه  كنيد!»
  پس  صبح  زود به  خانه  خدا رفتند و مشغول  موعظه  شدند! كاهن  اعظم  و دار و دسته  او نيز به  خانه  خدا آمدند و از تمام  اعضاي  شوراي  يهود و رؤسا دعوت  كردند تا جلسه اي  تشكيل  دهند. چند نفر را نيز فرستادند تا رسولان  را از زندان  بياورند و محاكمه  كنند.  اما وقتي  مأموران  به  زندان  رفتند، كسي  را در آنجا نيافتند. پس  بازگشتند و گزارش  داده ، گفتند:  «درهاي  زندان  كاملاً قفل  بود، نگهبان ها نيز كنار درها نگهباني  مي دادند. اما وقتي  درها را باز كرديم ، كسي  داخل  زندان  نبود!»

فرمانده  نگهبانان  و كاهنان  اعظم  از اين  خبر گيج  و مبهوت  شدند و از خود مي پرسيدند كه  اين  ماجرا آخرش  به  كجا خواهد كشيد!    در همين  وقت  يك  نفر خبر آورد و گفت : «اشخاصي  كه  شما زنداني  كرده  بوديد، در خانه  خدا براي  مردم  موعظه  مي كنند!»
  فرمانده  نگهبانان  با افراد خود رفت  و ايشان  را با احترام  به  جلسه  شورا آورد، چون  مي ترسيد كه  اگر به  زور متوسل  شود، بدست  مردم  كشته  شوند.

 كاهن  اعظم  به  ايشان  گفت : «مگر ما به  شما نگفتيم  كه  ديگر درباره  اين  عيسي  موعظه  نكنيد؟ اما شما برخلاف  دستور ما، تمام  شهر اورشليم  را با سخنان  خود پر كرده ايد و مي خواهيد خون  اين  مرد را به  گردن  ما بيندازيد!»

  پطرس  و رسولان  جواب  دادند: «ما دستور خدا را اطاعت  مي كنيم ، نه  دستور انسان  را.    شما عيسي  را بر روي  صليب  كشتيد، اما خداي  اجداد ما او را زنده  كرد،    و با قدرت  خود، او را سرافراز فرمود تا پادشاه  و نجات  دهنده  باشد و قوم  اسرائيل  فرصت  داشته  باشند كه  توبه  كنند تا گناهانشان  بخشيده  شود. حال ، ما رسولان ، شاهد اين  واقعه  هستيم  و روح القدس  نيز شاهد است ، همان  روح  پاك  كه  خدا او را به  مطيعان  خود عطا مي كند.»

  اعضاي  شورا از جواب  رسولان  به  خشم  آمدند و تصميم  گرفتند كه  ايشان  را نيز بكشند. اما يكي  از اعضاي  شورا به  نام  غمالائيل ، از فرقه  فريسيان ، كه  هم  در مسائل  ديني  خبره  بود و هم  در نظر مردم  محترم ، برخاست  و خواهش  كرد كه  رسولان  را چند لحظه  بيرون  ببرند.

 سپس  به  همكاران  خود گفت :
«اي  سران  قوم  اسرائيل ، مواظب  باشيد چه  تصميمي  درباره  اين  اشخاص  مي گيريد.    چندي  پيش ، شخصي  به  نام  تئودا كه  ادعا مي كرد شخص  بزرگي  است ، نزديك  به  چهارصد نفر را با خود هم دست  ساخت . او كشته  شد و دار و دسته اش  نيز بي سروصدا تارومار شدند.

 «پس  از او، در زمان  سرشماري ، شخصي  ديگر به  نام  يهوداي  جليلي  برخاست  و عده اي  مريد پيدا كرد. ولي  او نيز كشته  شد و مريدانش  پراكنده  شدند.
 «پس  به  نظر من  كاري  به  كار ايـن  اشخاص  نداشته  باشيد. اگر آنچه  مي گويند و مي كنند از خودشان  است ، طولي  نمي كشد كه  خودبخود از بين  خواهد رفت .   اما اگر از جانب  خداست ، نمي توانيدجلو آن  را بگيريد. مواظب  باشيد مبادا با خدا درافتاده  باشيد.»

  بنابراين‌ يهوه‌ صبايوت‌ درباره‌ آن‌ انبيا چنين‌ مي‌گويد: «اينك‌ من‌ به‌ ايشان‌ افسنتين‌ خواهم‌ خورانيد و آب‌ تلخ‌ به‌ ايشان‌ خواهم‌ نوشانيد زيرا كه‌ از انبياي‌ اورشليم‌ نفاق‌ در تمامي‌ زمين‌ منتشر شده‌ است‌.»    يهوه‌ صبايوت‌ چنين‌ مي‌گويد: «به‌ سخنان‌ اين‌ انبيايي‌ كه‌ براي‌ شما نبوّت‌ مي‌كنند گوش‌ مدهيد زيرا شما را به‌ بطالت‌ تعليم‌ مي‌دهند و رؤياي‌ دل‌ خود را بيان‌ مي‌كنند و نه‌ از دهان‌ خداوند . 

  و به‌ آناني‌ كه‌ مرا حقير مي‌شمارند پيوسته‌ مي‌گويند:  خداوند  مي‌فرمايد كه‌ براي‌ شما سلامتي‌ خواهد بود و به‌ آناني‌ كه‌ به‌ سركشي‌ دل‌ خود سلوك‌ مي‌نمايند مي‌گويند كه‌ بلا به‌ شما نخواهد رسيد.  زيرا كيست‌ كه‌ به‌ مشورت‌ خداوند  واقف‌ شده‌ باشد تا ببيند و كلام‌ او را بشنود و كيست‌ كه‌ به‌ كلام‌ او گوش‌ فرا داشته‌، استماع‌ نموده‌ باشد.   اينك‌ بادِ شديدِ غضبِ خداوند  صادر شده‌ و گردبادي‌ دور مي‌زند و بر سر شريران‌ فرود خواهد آمد.

    غضب‌  خداوند تا مقاصد دل‌ او را بجا نياورد و به‌ انجام‌ نرساند برنخواهد گشت‌. در ايّام‌ آخر اين‌ را نيكو خواهيد فهميد.    من‌ اين‌ انبيا را نفرستادم‌ ليكن‌ دويدند. به‌ ايشان‌ سخن‌ نگفتم‌ اما ايشان‌ نبوّت‌ نمودند.  

  امّا اگر در مشورت‌ من‌ قايم‌ مي‌ماندند، كلام‌ مرا به‌ قوم‌ من‌ بيان‌ مي‌كردند و ايشان‌ را از راه‌ بد و از اعمال‌ شرير ايشان‌ برمي‌گردانيدند.    يهوه‌ مي‌گويد: آيا من‌ خداي‌ نزديك‌ هستم‌ و خداي‌ دور ني‌؟  و  خداوند  مي‌گويد: آيا كسي‌ خويشتن‌ را در جاي‌ مخفي‌ پنهان‌ تواند نمود كه‌ من‌ او را نبينم‌ مگر من‌ آسمان‌ و زمين‌ را مملّو نمي‌سازم‌؟ كلام‌ خداوند  اين‌ است‌.   

 سخنان‌ انبيا را كه‌ به‌ اسم‌ من‌ كاذبانه‌ نبوّت‌ كردند شنيدم‌ كه‌ گفتند خواب‌ ديدم‌ خواب‌ ديدم‌.    اين‌ تا به‌ كي‌ در دل‌ انبيايي‌ كه‌ كاذبانه‌ نبوّت‌ مي‌كنند خواهد بود كه‌ انبياي‌ فريب‌ دل‌ خودشان‌ مي‌باشند،   كه‌ به‌ خوابهاي‌ خويش‌ كه‌ هر كدام‌ از ايشان‌ به‌ همسايه‌ خود باز مي‌گويندخيال‌ دارند كه‌ اسم‌ مرا از ياد قوم‌ من‌ ببرند، چنانكه‌ پدران‌ ايشان‌ اسم‌ مرا براي‌ بعل‌ فراموش‌ كردند. 

  آن‌ نبي‌اي‌ كه‌ خواب‌ ديده‌ است‌ خواب‌ را بيان‌ كند و آن‌ كه‌ كلام‌ مرا دارد كلام‌ مرا براستي‌ بيان‌ نمايد.  خداوند  مي‌گويد كاه‌ را با گندم‌ چه‌ كار است‌؟»