مسیح ما خداوند است † و انجیل او حق است

 عيسي  به  او فرمود: «بعد از اينكه  مرا ديدي ، ايمان  آوردي . ولي  خوشابحال  كساني  كه  نديده  به  من ايمان  مي آورند.»
 شاگردان  عيسي  معجزات  بسياري  از او ديدند كه  در اين  كتاب  نوشته  نشده  است .   ولي  همين  مقدار نوشته  شد تا ايمان  آوريد كه  عيسي ، همان  مسيح  و فرزند خداست  و بـا ايمـان  به  او، زندگـي  جاويد بيابيد.

سران  قوم  يهود نمي خواستند جسدها روز بعد كه  شنبه  و روز اول  عيد بود، بالاي  دار بمانند. بنابراين ، از پيلاطوس  خواهش  كردند كه  دستور بدهد ساق  پايهاي  ايشان  را بشكنند تا زودتر بميرند و جسدشان  را از بالاي  دار پايين  بياورند.    پس  سربازان  آمدند و ساق  پايهاي  آن  دو نفر را كه  با عيسي  اعدام  شده  بودند، شكستند.    ولي  وقتي  به  عيسي  رسيدند، ديدند كه  مرده  است . پس  ساقهاي  او را نشكستند. 

  با ايـن  همه ، يكي  از سربازان  نيزه  خود را به  پهلوي  عيـسي  فرو كرد كه  خون  و آب  بيرون  آمد.    (كسي  كه  اين  وقايع  را ديد، آنها را عيناً نوشت  تا شما نيز ايمان  آوريد. شهادت  او راست  است  و او مي داند كه  حقيقت  را مي گويد.)   كاري  كه  سربازان  كردند، مطابق  پيشگويي  كتاب  آسماني  بود كه  مي فرمايد: «هيچ  يك  از استخوانهاي  او شكسته  نخواهد شد.»   و همچنين  «بـه  او نيـزه  زدنـد و به  تماشـاي  او پـرداختند.»

 ساعتي  بعد، يكي  از بزرگان  يهود، به  نام  يوسف  كه  اهل  «رامه » بود و از ترس  سران  قوم ، مخفيانه  شاگرد عيسـي  شده  بود، با بي باكي  به  حضور پيلاطوس  رفت  و اجازه  خواست  تا جسد عيسي  را از بالاي  صليب  پايين  بياورد و بخاك  بسپارد. پيلاطوس  به  او اجازه  داد و او نيز جسد را پايين  آورد و برد.   نيقوديموس  هم  كه  يك  شب  نزد عيسي  آمده  بود، سي  كيلو مواد خوشبو كه  از مر و چوب  عود درست  شده  بود براي  مـراسم  تدفين  آورد.

  به  اين  علت  با شما اينچنين  رفتار خواهند كرد كه  نه  خدا را مي شناسند، و نه  مرا.    پس  در آن  موقع  به  ياد داشته  باشيد كه  خبر تمام  اين  پيش آمدها را از قبل  به  شما دادم . علت  اينكه  اين  موضوع  را زودتر به  شما نگفتم  اين  است  كه  خودم  با شما بودم .
«ولي  اكنون  نزد كسي  مي روم  كه  مرا فرستاد. اما گويي  هيچيك  از شما علاقه  ندارد كه  بداند منظور من  از اين  رفتن  و آمدن  چيست . حتي  تعجب  هم  نمي كنيد؛   در عوض  غمگين  و محزونيد. 

   رفتن  من  به  نفع  شماست ، چون  اگر نروم ، آن  روح  تسلي بخش  نزد شما نخواهد آمد. ولي  اگر بروم  او خواهد آمد، زيرا خودم  او را نزد شما خواهم  فرستاد. وقتي  او بيايد دنيا را متوجه  اين  سه  نكته  خواهد كرد: نخست  آنكه  مردم  همه  گناهكار و محكومند، چون  به  من  ايمان  ندارند. دوم  آنكه  پدر خوب  و مهربان  من  خدا، حاضر است  مردم  را ببخشد، چون  من  به  نزد او مي روم  و ديگر مرا نخواهيد ديد و براي  ايشان  شفاعت  مي كنم . سوم  آنكه  نجات  براي  همه  مهيا شده ، نجات  از غضب  و كيفر خدا، چون  فرمانـرواي  اين  دنيـا يعنـي  شيـطان  محـكوم  شده است .

بعد از دو روز، عيسی از آنجا به ايالتِ جليل رفت، چون همانطور كه خود می‌گفت: «پيامبر همه جا مورد احترام مردم است، جز در ديار خويش.» وقتی به جليل رسيد، مردم با آغوش باز از او استقبال كردند، زيرا در روزهای عيد در اورشليم، معجزاتِ او را ديده بودند.

در اين  سفر، به  شهر قانا نيز رفت، همانجايی كه در جشن عروسی آب را تبديل به شراب كرده بود. وقتی  عيسی در آنجا بسر می‌برد، افسری كه پسرش بيمار بود، از شهر كفرناحوم نزد او آمد. او شنيده بود كه  عيسی از ايالتِ يهوديه حركت كرده و به جليل رسيده است. پس، به قانا آمده، عيسی را يافت و از او خواهش كرد تا بيايد و پسر او را شفا دهد، چون پسرش در آستانه‌ی مرگ بود.

عيسی پرسيد: «تا معجزاتِ بسيار نبينيد، ايمان نخواهيد آورد؟»
آن افسر التماس كرد و گفت: «خواهش می‌كنم تا پسرم نمرده، بياييد و او را شفا دهيد.»

آنگاه، عيسی فرمود: «برگرد به خانه؛ پسرت شفا يافته است.» آن مرد به گفته‌ی عيسی اطمينان كرد و به  شهر خود بازگشت. هنوز در راه بود كه خدمتكارانش به او رسيدند و با خوشحالی مژده داده، گفتند: «ارباب، پسرتان خوب شد!»

پرسيد: «كی حالش بهتر شد؟» گفتند: «ديروز، در حدود ساعت يک بعد از ظهر، ناگهان تبِ او قطع  شد.»    

پدر فهميد كه ايـن همان لحظه‌ای بود كه عيسی فرمـود: «پسـرت شفـا يافتـه است.» پس، بـا تمام خانواده  خود ايمـان آورد كه: "عيسی همان مسيـح است."

فردای آن روز، وقتی یحیی با دو نفر از شاگردان خود ایستاده بود، عیسی را دید که از آنجا می گذرد. یحیی با اشتیاق به او نگاه کرد و گفت: «ببنید! این همان بره‌ای است که خدا فرستاده است.» آنگاه، دو شاگرد یحیی برگشتند، و به‌دنبال عیسی رفتند. عیسی که دید دو نفر دنبال او می آیند، برگشت و از ایشان پرسید: «چه می‌خواهید؟» جواب دادند: «آقا، کجا اقامت دارید؟» فرمود:«بیایید وببنید.»

پس، همراه عیسی رفتند و از ساعت چهار بعد از ظهر تا غروب، نزد او ماندند (یکی از آن دو، "اندریاس" برادر "شمعمون پطرس" بود).

اندریاس رفت و برادر خود را یافته، به او گفت: «شمعون، ما مسیح را پیدا کرده‌ایم!» و او را آورد تا عیسی را ببیند. عیسی چند لحظه به او نگاه کرد، و فرمود: «تو شمعون، پسر یونا، هستی. ولی، از این پس، پطرس (یعنی "صخره") نامیده خواهی شد!»

روز بعد، عیسی تصمیم گرفت به ایالت جلیل برود. در راه «فلیپ» را دید، و به او گفت: «همراه من بیا.» (فلیپ نیز اهل بیت صیدا و همشهری اندریاس و پطرس بود.)

فلیپ رفت و نتنائیل را پیدا کرد، و به او گفت: «نتنائیل، ما مسیح را یافته‌ایم، همان کسی که موسی و پیغمبران خدا درباره‌اش خبر داده‌اند. اسم او عیسی است، پسر یوسف و اهل ناصره.»

نتنائیل با تعجب پرسید: «گفتی اهل ناصره؟! مگر ممکن است از ناصره هم  چیز خوبی بیرون آید؟»
فلیپ گفت: «خودت بیا، و ا و را ببین.»

وقتی نزدیک می‌شدند، عیسی فرمود: «ببنید: این شخص که می‌آید، یک مرد شریف و یک اسرائیلی واقعی است.»

نتنائیل پرسید: «از کجا می دانی من که هستم؟!» عیسی فرمود: «قبل از آنکه فلیپ تو را پیدا کند، من زیر درخت انجیر، تو را می‌دیدم.» نتنائیل حیرت‌زده، گفت: «آقا، شما فرزند خدا هستید، شما پادشاه اسرائیل می‌باشید!»

عیسی از او پرسید: «چون فقط  گفتم تو را زیر درخت انجیر دیدم، به من ایمان آوردی؟ بعد از این، چیزهای بزرگتر خواهی دید. آسمان را خواهی دید که باز شده و فرشتگان خدا نزد من می‌آیند و به آسمان باز می‌گردند.»

(انجیلِ عیسی مسیح، یوحنا، باب ۱، آیات ۳۵-۵۱)           

مردم اغلب می پرسند: "عیسی کیست؟ چرا او را فرزند خدا گویند؟" یوحنا، این شاگرد عیسی که سراسر وجودش با محبت خدا آمیخته بود، شخصیت واقعی عیسی را در این انجیل نمایان می سازد. او که بیش از دیگران با عیسی بوده، بدون شک بیش از هر کسی شایسته است تا استاد خود راتوصیف نماید. در این انجیل، یوحنا آن پیوستگی را که عیسی با خدا دارد با زبانی شیوا وعرفانی شرح می‌دهد. 

مسیح به دنیای ما آمد...

در ازل، پیش از آنکه چیزی پدید آید، "کلمه" وجود داشت، و نزد خدا بود. او همواره زنده بوده، وجود او خداست. هر چه هست، به‌وسیله‌ی او آفریده شده، وچیزی نیست که آن را نیافریده باشد. زندگی جاوید در اوست، و این زندگی، به تمام مردم، نور می‌بخشد. او همان نوری است که در تاریکی می‌درخشد، و تاریکی هرگز نمی‌تواند آن را خاموش کند. خدا یحیای پیغمبر را فرستاد، تا این «نور» را به مردم معرفی کند، و مردم به او ایمان آورند. یحیی خود آن نور نبود، بلکه او فقط شاهدی بود تا نور را به مردم معرفی کند [اشعیا ۴۰: ۳]. اما بعد، آن نور واقعی آمد تا: "به‌هرکس که به این  دنیا می‌آید، بتابد."

گرچه جهان را او آفریده بود، اما زمانی که به این جهان آمد، کسی او را نشناخت. حتی در سرزمین خود و در میان قوم خود، یعنی یهودیان، کسی او را نپذیرفت. فقط چند نفر به او ایمان آوردند. اما، او به تمام کسانی  که به او ایمان آوردند، این حق را داد که فرزندان خدا گردند. بلی، فقط  کافی بود به او ایمان آورند تا نجات یابند. این اشخاص تولدی نو یافتند، نه همچون تولدهای معمولی که نتیجه‌ی امیال وخواسته‌های آدمی است، بلکه: "این تولد را خدا به ایشان عطا فرمود."

«کلمه‌ی خدا» انسان شد، و بر روی این زمین و در بین ما زندگی کرد. او لبریز از محبت وبخشش و راستی بود. ما بزرگی و شکوه او را به چشم خود دیدیم، بزرگی و شکوه فرزند بی‌نظیر پدر آسمانی ما، خدا.

یحیی او را به مردم معرفی کرد و گفت: «این همان کسی است که به شما گفتم بعد از من می آید. مقامش بالاتر است، زیرا پیش از آنکه من باشم، او وجود داشت [عهدقدیم، میکا ۵: ۲].» لطف بی پایان او به همه‌ی ما رسید، و برکت در برکت نصیب ما شد. خدا شریعت را توسط موسی به مردم داد، اما راستی و محبت را به‌وسیله‌ی عیسی مسیح عطا فرمود [تورات، ارمیا ۳۱: ۳۱-۳۴]. کسی هرگز خدا راندیده است، اما عیسی، فرزند یگانه‌ی خدا او را دیده است، زیرا: "همواره همراه پدر خود، خدا، می‌باشد." او هر آنچه را که ما باید درباره‌ی خدا بدانیم، به ما گفته است [تورات، تثنیه
۱۸: ۱۵-۱۸].

(انجیل عیسی مسیح، یوحنا، باب ۱، آیات: ۱-۱۹)